آدما شبيه  درختن با يه ريشه وشاخه هاي متعدد بعضي از شاخه ها اونقدر پربارن که ديگران از ديدنش لذت مي  برن(بعضي هم حسوديشون ميشه) بعضي ديگه از اين شاخه ها کوچک و تقريبآ ناپيدان ،تو زندگي ما اهميت چنداني ندارن ولي بودنشون از نبودنشون بهتره ،گاهي وقتا که به درخت درون خودم نگاه مي کنم چند تا شاخه خشک و شکننده مي بينم اين شاخه ها اميدها و آرزو ها و ورياها دست نيافتني و گاهي هم دوست داشتن هاي نافرجاميه که مثل بختک سايشو رو احساساتم گذاشته اين شاخه هاي خشک ونازيبا اونقدر عذابم مي ده که دوست دارم زودتر بشکنه و از تنه درخت وجودم جدا شه ،شايد اون موقع يه شاخه سبز و پربار جاشو بگيره
به اميد روزنه اي سبز در افق خالي امواج ذهنم

من از قافیه خستم

هم شعرم

              هم زندگیم

                               قافیه شو باخته.

من از تکرار

                  من از بودن

                                  من از تکرار بودن

                                                           خسته ام.خسته

امروز روز تولدمه

روزي كه نمي دونم بايد شاد باشم يا غمگين،بخندم يا گريه كنم

فقط مي دونم كه هيچ وقت اين روز از تقويم زندگيم رو دوست نداشتم

ولي به هر حال من در اين روز....

                  پايان راه كجاست خداي مهربانم؟؟؟؟

 نمی توان ار عاشقی سرود ...

مدتهاست درمانده ایم و از خود بی خبر ، مدتهاست فراموش کرده ایم آنچه را

 که با باورآن جان دوباره گرفته ایم ...

نمی توان از عاشقی سرود ...

دلهای ما اسیرِ فریب های ظاهر و حقایقِ دروغین شده

دلهاي ما در ميان حصارهای وحشت و ترس و سیاستِ نباختن ، گم شده ...

 دلهای ما مسموم شده...

نمی توان از عاشقی سرود...

زمانی که با به یاد آوردن لبخندهای مهربانی که تا ابد بر خاطر می ماند ،

 خاطر را از یاد می بریم ... نمی توان به یاد آورد دورانِ لبخند را ...

گم شده ... میان هزاران سلام  بی پاسخ ، هزاران حکمت  بی دلیل ،

هزاران حقیقت  بی وجود ، هزاران هزار افکار  بی معنی و بی هدف که همچون

 دیواری میان فشار ذهنهای تسخیرشده جا خوش کرده اند ...

نمی توان از عاشقی سرود ...

مرگ را دیده ام

می دانم مرگ خیال است

خیالی که از دل واقعیت سر چشمه می گیرد

سرم درد می گیرد

از این بازی خیالی که در آن گم هستم

بازی که هنوز معنایی برایش نیافته ام

كاش سرنوشت چيز ديگه اي مي نوشت

گاه گاهی حرفها راه گلویم را می بندند...نمی دانمشان...نمی نویسمشان...نمی گویمشان...

بریده بریده می خندم...بریده بریده می گریم...بریده بریده نفس می کشم حتی...

واژه های دوست داشتنی...همیشه وقتی بنویسی همه چیز آسان تر است...

ملموس تر...نزدیک تر...دوست داشتنی تر...

*می نویسم...

*بدون نقطه ها...یا بهتر...سه نقطه ها...انگار حس ها ادامه ندارن

اين منم كه مي نويسم

بر صفحه ء زندگي خويش،

رازهاي نهفتهء فردا را