تو را دوست نمي‌دارم گرچه گلي در نظر آيي يا ياقوت زردي يا ميخكي كه

 آتش، آن‌ها را به كشتن خواهد داد تو را دوست مي‌دارم چونان حقايق تاريك

 كه دوست‌داشتني هستند من حقيقت تو را دوست مي‌دارم اگر گياهي

 باشي كه هيچ‌گاه شكوفه نداده است باز دوستت مي‌دارم حقيقت مطلق

 تو را و عشقي كه از تو در بدنم زندگي مي‌كند دوستت مي‌دارم، بي‌آنكه

 بدانم چرا؟ يا چه زماني؟ در كجا؟ تو را آشكارا دوست مي‌دارم ما به هم

 نزديكيم به قدري نزديك كه دستان تو بر سينه‌ام همان دستان من است به

 قدري كه بستن چشمان تو همان به خواب رفتن من است .

تو هم به پایان رسیدی . منظورم از تو ، خودتی .... سال 87.

تو تمام سال های زندگیم که به یاد دارم ، هیچ سالی از زندگیم به تلخی تو نبود. تلخ بودی اما تجربه های تلخ تو بزرگم کرد . طعم خیلی از چیز هایی رو که نچشیده بودم با تو چشیدم : طعم تحقیر شدن ، نادیده گرفته شدن ، نامردی ، دروغ شنیدن ،  خیانت و .... حتی تا همین آخرین روزات هم نذاشتی بی بهره بمونم.  به اندازه تمام سال های زندگیم ، تو سال تو گریه گردم ، اشک هایی که هر کدومشون یک روی واقعی مردم و بهم نشون داد.

ولی ازت ممنونم . اگه تو نبودی حالا حالاها تو خوش خیالی سیر می کردم . هم چنان به آدمای اطرافم و محیط کاری و خیلی مسائل دیگه یک اعتماد و اطمینان کاذب داشتم اما با وجود این هنوز آدما رو دوست دارم اما نه به شرط نادیده گرفتن خودم .

تو تنها سالی بودی که من دیگه (ناهيد همیشه خندان ) نبودم. اطرافیانم تو سال تو دیدن که ناهيد هم می تونه ناراحت بشه ، می تونه از کسی یا چیزی غصه دار بشه  اما هنوز نمی تونه بد باشه .

خوشحالم که تموم شدی سال 87. اگه تو ادامه داشتی اون هم به این تلخی ... نمی دونم ، شاید ناهید می تونست بد بشه  اون هم نه از اون بدای معمولی.

پ ن : امیدوارم سال 88 ، سالی باشه که در انتهاش با یادآوری روزهای گذشتمون ، دریایی از احساسات خوب رو تو قلبمون حس کنیم .

امیدوارم سال جدید ، سالی باشه که برای فرصت های خوب زندگیمون با اونها چونه نزنیم بلکه درست ازشون استفاده کنیم.

امیدوارم تو سال جدید بتونیم به آرزوها و اهدافمون متعهد باشیم و اونها رو دنبال کنیم.

امیدوارم یاد بگیریم که عشق به هر کسی یا چیزی نه دادن و نه گرفتن ... بلکه کنار هم بودنه و شراکته.

امیدوارم تو سال جدید ، یاد بگیریم آدما رو به خاطر خودشون دوست داشته باشیم و با هر مقیاسی اونها رو نسنجیم .

و هزاران امیدواری دیگه .

سال نو مبارک.

وقتی " زندگی " با " فشار های اساسی " مترادف می شود .........

آنقدر زمین خورده ام که بدانم

برای برخاستن

نه دستی از برون

که همتی از درون

لازم است

حالا اما...

نمی خواهم برخیزم

در سیاهی این شب بی ماه

می خواهم اندکی در كما

فردا

فردا

برمی خیزم

وقتی که فهمیده باشم چرا

باز زمین خورده ام...

لب تشنه ام ای اشك سیلاب می خواهم

در حسرت موجم باران كفافم نیست

درمان درد من باران نم نم نیست

پس تشنه می مانم غرق پریشانی

تا آسمانها را بر من بگریانید 

من سوختم...

درست

از انتهاآن

آغاز می شود

هر چه گشتم در این شهر نبود اهل دلی

كه بداند غم دلتنگی و تنهایی ما

دیشب را خوب به خاطر دارم